Η σχεδίαση στόχευε στην υποδιαίρεση του ανοιχτού χώρου σε μικρότερες ζώνες για την εξυπηρέτηση των απαραίτητων λειτουργιών, χωρίς να διακυβεύεται η αίσθηση της χωρικής συνέχειας. Μια φυσική, γήινη παλέτα κυριαρχεί στο εσωτερικό και τονίζεται μέσω της υλικότητας των αντικειμένων και της αλληλεπίδρασης των υφών, δημιουργώντας αντιθέσεις μεταξύ τραχιών και απαλών επιφανειών. Πόρτες χρησιμοποιούνται μόνο όπου είναι απολύτως απαραίτητο, ενώ σε άλλα σημεία η οπτική διαχωριστική λειτουργία επιτυγχάνεται με ημιδιάφανες κουρτίνες. Το φως φυσικό και τεχνητό διαδραματίζει κεντρικό ρόλο, διαμορφώνοντας διαφορετικά οπτικά πλαίσια και ατμόσφαιρες κατά τη διάρκεια της ημέρας.
