Το ισόγειο οργανώνεται ως ενιαίος ανοιχτός χώρος καθιστικού, τραπεζαρίας και κουζίνας, με στόχο τη χωρική συνέχεια και την ταυτόχρονη διακριτική απόκρυψη των επιμέρους λειτουργιών. Ένα πολυλειτουργικό χωριστικό στοιχείο αποτελεί τον κεντρικό χωρικό μηχανισμό του έργου, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως βιβλιοθήκη, τοίχος τηλεόρασης, προστατευτικό πλαίσιο κουζίνας και οπτικό φίλτρο μεταξύ των ζωνών. Μέσω διαφορετικών βαθμών αδιαφάνειας και διάτρησης, το στοιχείο αυτό επιτυγχάνει μια σταδιακή διαχωριστική λειτουργία, διατηρώντας παράλληλα τις οπτικές συνδέσεις και μια αίσθηση αιώρησης μέσα στον χώρο.
Η υλικότητα διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη συνολική ατμόσφαιρα της κατοικίας. Το ξύλο είναι το κυρίαρχο υλικό και συνδυάζεται με άλλες φυσικές επιφάνειες, όπως τσιμεντοειδή επιχρίσματα και πλακάκια εφέ πέτρας, ενισχύοντας μια συγκρατημένη και απτική παλέτα. Η σκάλα που συνδέει τα δύο επίπεδα συλλαμβάνεται ως γλυπτικό στοιχείο με ενοποιητικό ρόλο, όπου ο ενσωματωμένος φωτισμός αναδεικνύει τη μορφή της και εντείνει τη χωρική μετάβαση μεταξύ των ορόφων.
Στο ανώτερο επίπεδο, ένα ανοιχτό ημιώροφο με θέα στο καθιστικό επαναπροσδιορίζεται ως χώρος εργασίας. Ένα ανηρτημένο γραφείο ενσωματωμένο στο γυάλινο κιγκλίδωμα ενισχύει τις έννοιες της ελαφρότητας και της διαφάνειας, διατηρώντας την οπτική συνέχεια μεταξύ των επιπέδων. Μεγάλα ανοίγματα επιτρέπουν στο άφθονο φυσικό φως να διαπερνά το εσωτερικό, ενώ ημιδιάφανα ρολά φιλτράρουν απαλά το ημερήσιο φως, δημιουργώντας μια διάχυτη, ατμοσφαιρική λάμψη.
Στο υπνοδωμάτιο, το ξύλινο δάπεδο επεκτείνεται κατακόρυφα για να σχηματίσει το κεφαλάρι, δημιουργώντας μια αγκαλιαστή, φωλιόμορφη συνθήκη. Τα κατ’ αποκλειστικότητα σχεδιασμένα φωτιστικά στοιχεία κομοδίνου συνδυάζουν αποθηκευτικό χώρο και έμμεσο φωτισμό, συμβάλλοντας σε μια χαμηλόφωτη και οικεία ατμόσφαιρα.